Η φιλοσοφία των μικρών ανθρώπων

Παρακάτω θα παρομοιάσω τα παιδιά και τους μεγάλους σαν μικροί και μεγάλοι άνθρωποι θέλοντας να τονίσω περισσότερο στην λέξη άνθρωποι. Κάτι που θέλω πολύ να το καταλάβετε. 

Τόσο για τους μεγάλους και τόσο για τους μικρούς, η φαντασία είναι η ανάγκη μας για διαφυγή από τις απλές και βαρετές στιγμές της ζωής μας.

Οι μικροί βλέπουν και φαντάζονται περισσότερα από τους μεγάλους, όχι γιατί είναι πιο έξυπνοι, ούτε γιατί έχουν περισσότερη φαντασία αλλά γιατί οι μικροί άνθρωποι βλέπουν περισσότερα από αυτά που βλέπουν οι μεγάλοι και δυστυχώς αυτή η εσωτερικευμένη φιλοσοφία που αποκτούν από τόσο μικρή ηλικία καταστρέφεται με τα χρόνια από τους μεγάλους. 

Είπε ένας μικρός άνθρωπος:

"Ήθελα να ξέρω αν πραγματικά έβλεπε πέρα από την μύτη του"

Ζωγράφισε ένα βόα που είχε φάει έναν ελέφαντα. 

"Μα εκείνος πάντα απαντούσε: Είναι ένα καπέλο. Και εγώ τότε δεν του μιλούσα πια για βόες... Πήγαινα με τα νερά του, γινόμουν σαν κι αυτόν"

Η ανάγκη για την ελευθερία του μυαλού μας και της ψυχής μας χάνετε. Είμαστε τρελοί γιατί η φύση, μας έδωσε το χάρισμα της, είμαστε περίεργοι γιατί μπορούμε να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Αναγκαζόμαστε να ζούμε μόνοι, η ψυχή μας πληγώνετε και η μοναξιά παίρνει τον ρόλο της παρηγόρησης. Δεν υπάρχει άλλος όμοιος με μας αλλά μέσα μας όλοι είμαστε όμοιοι, απλά φοβόμαστε, ότι η απελευθέρωση των ικανοτήτων μας θα μας στοιχίσει. Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το μεγάλο βήμα της ανθρωπότητας, η φύση μας δίνει απλόχερα τους καρπούς της και εμείς κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας.

Πως θα καταλάβουμε αν το έχουμε;

Από την καθημερινότητα μας, από την απελευθέρωση του νου μέσα από καταστάσεις και από την έξοδο του με ποικίλους τρόπους. Η ζωγραφική και οι χειρωνακτικές εργασίες που έχουν ανάγκη να κάνουν οι μικροί άνθρωποι δεν είναι κάτι τυχαίο και είναι ένα ευχάριστο συναίσθημα και για τους μεγάλους. Η φιλοσοφία της ζωγραφικής είναι ένα χάρισμα που το έχουμε όλοι μας. 

Γιατί δεν ζωγραφίζω ωραία;

Γιατί κανένας δεν μπορεί να καταλάβει τι κρύβει μέσα η ζωγραφιά σου, κανένας δεν βλέπει την ψυχή σου μέσα από αυτήν. Πιστεύοντας τους, χάνεις το χάρισμα σου.

Η ψυχή μας είναι ένα μεγάλο πηγάδι, ότι πέσει μέσα δεν ξαναβγαίνει αλλά μπορεί να ανακουφίσει τους πόνους της και τις χαρές της με τρόπους που δεν λέγονται με τα λόγια. Αφήστε το να βγει και να σας ταξιδέψει. 

Οι άνθρωποι που γεννιούνται με αυτήν την φυσική φιλοσοφία και δεν καταστραφεί από ανθρώπινους παράγοντες, τι άνθρωποι θα γίνουν όταν μεγαλώσουν;

Άνθρωποι έξυπνοι, με την ανάγκη της δημιουργίας και της πρακτικότητας. Που βλέπουν την ζωή με διαφορετική οπτική πλευρά. Θα είναι ανοιχτόμυαλοι με συνεχές νέα ενδιαφέροντα και θα είναι πιο αισιόδοξοι. 

Μην παρακαλάτε να μεγαλώσετε, να παρακαλάτε να ξαναγίνεται παιδιά. Όλοι οι μεγάλοι πιστεύουν ότι αν είχαν δεύτερη ευκαιρία θα ήταν η ζωή τους διαφορετική αλλά ποτέ δεν μαθαίνουν στα παιδιά τους να μην την χαραμίζουν κάνοντας πράγματα που δεν τα ικανοποιούν που ίσως ικανοποιούν μόνο τις ανάγκες των μεγάλων.

Και είπε ξανά ο μικρός άνθρωπος:

"Οι μεγάλοι αγαπούν τους αριθμούς. 

Σαν τύχει να τους μιλήσετε για έναν καινούργιο φίλο, εκείνοι δεν σε ρωτάνε ποτέ για κάτι ουσιαστικό. Δεν σου λένε ποτέ: 

Ποιος είναι ο τόνος της φωνής του; Ποια παιχνίδια του αρέσουν; Κάνει συλλογή με πεταλούδες;

Εκείνοι σας ρωτούν: Πόσο χρονών είναι; Πόσα αδέλφια έχει; Ποιο είναι το βάρος του; Πόσα κερδίζει ο πατέρας του; Τότε μόνο πιστεύουν ότι τον ξέρουν. 

Αν πείτε σε κάποιον από τους μεγάλους: 

Είδα ένα σπίτι με ροζ τούβλα, γεράνια στα παράθυρα και περιστέρια στην στέγη, ποτέ δεν θα καταφέρει να φανταστεί αυτό το σπίτι. 

Πρέπει να του πεις: 

Είδα ένα σπίτι που αξίζει πάνω από εκατό χιλιάδες φράγκα. 

Τότε εκείνος θα φωνάξει:

Πόσο όμορφο είναι!!!"

Οι μεγάλοι άνθρωποι παύουν να σκέφτονται με το συναίσθημα, σκέφτονται μόνο με την λογική, έτσι χάνουν την φαντασία τους. Στην ζωγραφική λειτουργεί μόνο το συναισθηματικό κομμάτι του εγκεφάλου γι' αυτό είναι πολύ εύκολο να αποτυπώσουμε την ψυχή μας που δεν περιγράφεται με αριθμούς. 

Τέλος

Στο κείμενο υπάρχουν αποσπάσματα από τον Μικρό Πρίγκιπα.

Σχόλια