Η Ελλάδα του χθες και η Ελλάδα του σήμερα

Κάποτε όπως θυμάμαι από τους παππούδες μου, ήταν τελείως διαφορετική η ζωή μας. 

Κάποτε κοιμόμασταν με την πόρτα ανοιχτή...
τώρα ζούμε σαν φυλακισμένοι.

Οι πόρτες ήταν ανοιχτές για όλους, τώρα η πόρτα δεν ανοίγει αν δεν είμαστε σίγουροι για το ποιος βρίσκεται από πίσω. 

Κάποτε μοιράζαμε το φαγητό μας, τώρα ο καθένας τρώει ότι του έχει απομείνει. 

Τα λεφτά τρέχανε από τις τσέπες μας, τώρα δεν έχουμε λεφτά και σε λίγο ούτε και παντελόνια. 

Τότε δούλευε μόνο ο πατέρας και ίσως και η μητέρα μας τώρα δουλεύει όλη η οικογένεια και πάλι δεν βγαίνει ο προϋπολογισμός του μήνα. 

Κάποτε είχαμε ένα αμάξι για όλη την οικογένεια, μετά γίνανε δύο, ίσως και τρία, τώρα προσπαθούμε να τα ξεφορτωθούμε όλα. 

Κάποτε ζούσαμε σε μικρά σπίτια, μετά η ζωή μας έγινε καλύτερη και πήραμε μεγαλύτερα, τώρα φοβόμαστε ότι θα χάσουμε τα πάντα. 

Τελικά ποια ζωή είναι καλύτερη; Τότε είχαμε τα πάντα. Με τα πολλά χάσαμε και τα λίγα. Σε λίγο θα τα χάσουμε όλα. Ποιος φταίει γι' αυτό; Μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε αν φταίμε και εμείς; Όλοι μαζί φταίμε για το πως καταντήσαμε την Ελλάδα. Αυτοί που μας κυβερνάνε έχουν  την μεγαλύτερη ευθύνη αλλά εμείς είμαστε το σκαλοπάτι που πατάνε. Εμείς όμως σκύψαμε περιμένοντας ότι ο καθένας μας είναι διαφορετικός και του αξίζει καλύτερη ζωή. Έτσι σκύψαμε τα κεφάλια και τώρα δεν μπορούμε να σηκωθούμε. Τώρα που ξυπνήσαμε τους δίνουμε πίσω ότι μας προσφέρανε αλλά τα παιδιά μας που δεν έχουν να δώσουν κάτι πίσω; Αυτά θα πληρώνουν μία ζωή για τα λάθη μας.

Σχόλια